Unity van de wereld

"Wat doen jullie hier? Zijn jullie antidrugs?" Die vraag wordt heel vaak gesteld als we met ons standje met voorlichtingsmateriaal staan op een of ander feest in Nederland. Unity drugsvoorlichting bestaat alweer 11 jaar. Toen ik mij acht jaar geleden als vrijwilliger aanmeldde bestond unity uit een klein groepje enthousiastelingen die met een flowerpowerachtige tent feestjes afstruinde om jongeren van informatie over alcohol en drugs te voorzien. Mijn eerste feestje zal ik nooit vergeten. Het legendarische moeras van het Amsterdamse bos was het drassige toneel van New Frontier, een soort van mini Innercity, maar dan buiten. De unitytent was een heerlijke chill met een bonte verzameling kussens, je kon strijken (we hadden een heuse strijkplank), er was een raket en twee planeten en ook onze ouderwetse knalroze telefoon was immens populair. Wappie jongeren kregen op een of andere manier altijd telefoon vanuit de andere wereld. Na 11 jaar is er veel veranderd. Unity is gegroeid en bestaat inmiddels niet alleen uit Unity Amsterdam, maar ook uit Unity Brabant, Utrecht, Rotterdam, Den Haag en sinds kort ook Unity Noord-Holland. Ook staan we op feesten door heel Nederland en we hebben een Partyflock feestarchief waar veel flockers jaloers op zijn. De unitystand is inmiddels een strakke, mooi ingerichte stand die op elk feest past. Maar onze boodschap is in al die jaren niet veranderd: de boodschap van harm reduction. Drugs gebruiken is risico nemen, maar als je dan toch wilt gebruiken, zorg dan dat je op de hoogte bent van de risico's (just say know), overal waar te voor staat is niet goed (less is more) en verder hebben we veel prepare en repair tips om zo veilig mogelijk drugs te gebruiken.

Juist die boodschap vinden wij een hele belangrijke boodschap. Wat heeft het voor zin om op feesten partypubliek die vaak toch al onder invloed zijn te zeggen dat ze beter niet kunnen gebruiken? Ook hebben we vaak te horen gekregen dat we jongeren misschien wel op ideeën te brengen, dat we zouden aanzetten tot drugsgebruik. Ik heb vaak jongeren aan onze stand gehad die aangaven geen drugs te gebruiken, maar na enig doorvragen bleken ze wel een biertje te drinken en een jointje te roken, en dus was het maken van onze kennistest altijd weer een aanrader.

De politieke partijen als de Christenunie en het CDA zouden graag zien dat we onze boodschap aanpassen. "Het beste gebruik van drugs is geen gebruik. Dat staat voor het CDA centraal. Het CDA wil een streng drugsbeleid, waarin de nadruk ligt op het voorkomen van drugsgebruik en het genezen van drugsverslaving. Het gedoogbeleid van softdrugs moet worden afgeschaft. Het CDA vindt dat regels en wetten moeten worden nageleefd. Goede voorlichting over drugsgebruik is belangrijk als preventief instrument. De insteek moet altijd zijn dat je van drugs af moet blijven, niet hoe je veilig drugs kunt nemen."

Tja. Jaren en jaren van inzet en ervaring op dancefeesten.. Nee het CDA weet het beter. En dan te bedenken dat het CDA nooit is ingegaan op onze uitnodiging om een keer een kijkje te nemen op een feest.. Daar sta je dan met je goede gedrag. Kan iemand vanuit de andere wereld het CDA even opbellen?

Navigator Gert van Veen

'Nee, ik gebruik geen drugs', zei een vriend pas tegen me, terwijl hij een jointje opstak. Om er meteen aan toe te voegen: 'Behalve dan zo af en toe een pilletje of een lijntje coke. Of een keertje GHB.' 'Geen paddestoelen?' vroeg ik voor de zekerheid nog maar even.. 'Oh, ja, dat is ook altijd wel lachen.'

Mijn vrienden en ik zijn, zoals dat heet, recreatieve druggebruikers. We hebben een drukke baan, werken hard en in het weekend willen we wel eens even los gaan. Tuurlijk. Dat is niet alleen gezond, alles even loslaten, maar we vinden ook dat we dat hebben verdiend na een week van keihard doorbeuken. En daardoor kunnen we – mits we het niet al te bont maken – maandags weer met volle energie verder gaan waar we gebleven waren.

Deze kijk op de dingen is zo verweven met ons leven, dat we bijna zouden vergeten dat we met een deel van datgene wat we tot ons nemen, toch echt de wet overtreden. Of nou ja, dat vindt de wetgever in Nederland. Wíj vinden dat we zelf wel kunnen bepalen wat we doen met ons lijf, zolang we anderen maar niet tot last zijn.
En dat we nogal laconiek omspringen met het begrip drugs, komt omdat we ons bij druggebruikers toch iets heel anders voorstellen. Mensen die niet meer goed functioneren, omdat hun verslaving ze in de houdgreep heeft. Zoals de heroinejunks, die fietsen stelen of staan te bedelen met die versleten smoes dat ze geld voor een treinkaartje nodig hebben. Ook weet ik wat cocaine met een mens kan doen. Zo is ooit alle electronische apparatuur uit mijn huis geroofd door een collega-muzikant die zijn cokeverslaving financierde door in te breken bij vrienden en bekenden.
Ziek natuurlijk, maar dat soort uitwassen hebben niets te maken met de realiteit van alledag: dat een groot deel van de jeugd van tegenwoordig (oftewel het gros van de lezers van deze tekst) recreatief gebruikt zonder dat dat tot problemen leidt. Zoals ook het gezellig een biertje te drinken niet automatisch eindigt in een delirium en/of alcoholverslaving.

Er zijn in weinig landen zo weinig problemen met drugs als in Nederland. En waarom? Omdat de oud-Hollandsche mentaliteit van leven en laten leven, vrijheid en blijheid, maakte dat er in ons land coffeeshops konden bestaan en dat ander druggebruik min of meer werd gedoogd. (Met een pil op zak voor eigen gebruik naar een feest, wat een luxe). Nederland wordt in het buitenland dan wel vaak afgeschilderd als een drugsparadijs, en Amsterdam als een waar Sodom en Gomorrah, maar feit is dat juist door de relaxte manier waarop Nederland omspringt met drugs er hier relatief weinig problemen zijn. Met minder verslaafden en minder doden dan in andere landen met een strenger beleid. Nederland is, vonden internationale hulpverleners altijd, echt goed bezig. Een voorbeeld voor de rest van de wereld.Waarom worden die verworvenheden nu dan opeens verkwanseld? Hoe kan het dat de politie nu opeens bruut komt binnenvallen op feesten en mensen van de dansvloer plukt? En ook nog eens heel willekeurig, alsof we niet in een vrij land maar in een politiestaat leven?

Welnu, dat is de politiek. En nog niet eens de Nederlandse, al helpt het bepaald niet dat Balkenende ons land bestuurt, maar vooral de Amerikaanse. Bush en zijn regering voeren in eigen land al jarenlang een kansloze 'War on drugs' en vinden dat andere landen de harde Amerikaanse lijn ook zouden moeten volgen. En Balkenende doet wat de grote Amerikaanse broer beveelt: hij laat politie en justitie nu harder optreden dan voorheen.

Het is overigens allemaal politieke blabla, want hoe hard Amerika ook al jaren probeert op te treden, de problemen met verslaafden in de USA zijn vele malen groter dan die in Nederland. Want dat is een van de dingen die internationale hulpverlenende instanties in de afgelopen decennia wel hebben geleerd: repressie leidt helemaal niet tot minder druggebruik. Integendeel zelfs. Daarom hanteren Nederlandse instanties als Unity ook een heel pragmatisch, realistisch beleid. In plaats van de kop in het zand te steken ('drugs zijn slecht!'), zeggen ze: 'gebruikt wordt er toch, dan kunnen we beter proberen (onder andere door voorlichting) alles in zo goed mogelijke banen te leiden.'

Dat hele beleid, en alles wat we in Nederland hebben opgebouwd, staat nu op de tocht. Dat is een slechte zaak. Want zo wordt er zo'n dertig jaar kennis en ervaring door de plee gespoeld. En zijn we weer terug bij het stenen tijdperk. En verdwijnen we met zijn allen in de illegale underground. Niet dat het daar niet gezellig is, maar toch.
Het blijft schrijnend dat de politiek, die zich er toch op laat voorstaan te handelen in mijn beste persoonlijke belang, keer op keer dingen beslist die in gaan tegen alles waar ik zelf met hart en ziel in geloof. En er kennelijk compleet andere normen en waarden op na houdt – zelfs al komen onze premier en ik uit precies hetzelfde strenge Gereformeerde milieu.

www.tolerantie.nu

House the way of living

Een tanker vaart langs. De hekgolven veroorzaken een trilling in het schip waarin ik mij bevind. Mensen vallen om, maar de muziek gaat door. Reeds een aantal uren geniet ik van de allerbeste geluiden die de hedendaagse technomuziek te bieden heeft. Het tikkende geluid van de Hi-Hats blijft tot in den eeuwigheid doorgaan, de synths hypnotiseren mij en na een korte pauze weet ook de bass zich wederom een weg tussen het orgasme aan geluiden te banen. Ik weet zeker dat toen de oermensen de knuppel hadden uitgevonden, dit het eerste geluid was dat zij creëerden. Ik doe mijn ogen open en kijk recht in het gezicht van David, een oud-collega. David is een jongen waarmee ik tijdens mijn vorige loopbaan het minst gesproken heb van al mijn collega's, maar nu is hij mijn allerbeste vriend. David glimlacht, David knikt, sluit zijn ogen en steekt een hand in de lucht. We zijn beiden verrast door elkanders aanwezigheid. We begrijpen elkaar, want we delen dezelfde passie.

Ik zat vroeger op een gymnasium, het beste van het land zeggen velen. Een school waar je werd gestimuleerd vooral jezelf te zijn, een school waar je geen vast stramien werd opgelegd. Jaren heb ik gedacht dat ik beter naar een "normale" school had moeten gaan, waar mij duidelijk zou zijn gemaakt dat ik niets voorstelde en hard zou moeten werken om iets te bereiken. Dat iets was nou precies het gene dat op mijn gymnasium vervloekt werd: Huisje, boompje, beestje. God! Wat werd ik later jaloers op die mensen die snel afstudeerden en huis, boom en beest op de kop tikten, terwijl ik en mijn gymnasiummaatjes zuur, depressief en doelloos vat op het leven probeerden te krijgen. Och! Had ik maar een vieze, vlassige mat haar in mijn nek, een grote bek, een zusje genaamd Mandolein, een werkster, een overhemd, units en een dikgevulde portemonnee vol met centen verdiend in mijn eigen zaak. Wat mijn zaken zouden zijn, zou niet uitmaken. Overdrijven is kunst en alleen maar zeggen dat je je eigen zaak heb, is dan ook voldoende voor een spijkerdichte sociale identiteit binnen die kringen.

De boot schommelt verder. Het is inmiddels vier uur en ik ga kapot aan de muziek. Intellectual Techno noemen ze het. Een Dj met de florisante naam "man zonder schaduw" betreedt het podium en weet mij naar nog hogere hoogten te brengen. Polysynths, monosynths en meer en meer Bass bereiken mijn hippocampus. (Voor de nieuwkomers: wacht in ieder geval tot 1m20 en je hebt een heeeeeel klein idee van wat ik bedoel.



Jarenlang probeerde ik mijn weg te vinden binnen de vele subculturen die Amsterdam rijk is. Ik heb gehangen met de echte Amsterdammers, die op de een of andere manier altijd boven je proberen te staan door met allerhande, ongevraagde adviezen op de proppen te komen. Het feit dat ieder advies begint met: "Neem van mij aan! Begin nooit aan....." verklaart altijd binnen zeven woordjes alle rimpels, gaatjes en putten in respectievelijk hun uiterlijk en geheugen. Ik heb gehangen met de kunstzinnigen, geluisterd naar hun oersaaie verhalen, gekeken naar toneelstukken vol met rondspartelende, naakte method-acteurs en "gefilosofeerd" over het iets dat er is (kots). Ik heb gehangen met de zogenaamde muffe toeristen, waarvan het altijd lijkt alsof ze hun grootmoeders vloerkleed als jurk gebruiken en zoveel joints roken dat ze nooit eten. De muffins wisten mij ook altijd te vertellen dat Amsterdam het beste oord op aarde was en dat ik maar niet moest proberen om naar één van hun landen te emigreren, omdat het daar een levende hel was. Des te kutter dus als je je niet senang voelt in Amsterdam.

Waarom had ik toch nooit definitief voor het kakleven gekozen? Ik had alles mee. Ik droeg ralph-lauren shirts met een kekke Kaki-broek eronder, had vassig haar dat best door had kunnen groeien tot mijn nek en was ook nog eens aardig dik. Waarom heb ik niet gekozen voor dat lekkere veilige wereldje in het noorden van Den Haag, ver weg van het schorum, trouwen met een Marie-Louise, vervolgens een zoon (Frederik) en een dochter (Ferial) klaarwippen om verder de rest van mijn leven een ton euro's te verdienen en zeggen dat ik twee ton verdien. Waarom moest ik zonodig denken dat er meer in het leven zat? Waarom was ik niet gewoon tevreden met het oppervlakkige, doch belonende leventje dat mij kant en klaar aangeboden werd. Waarom had ik toch altijd dat onbehaaglijke gevoel dat dat leven fout was?

Het is inmiddels acht uur 's-ochtends. De muziek raast door mijn lichaam en vrienden omringen mij. Echte vrienden. Vriendschap die zo sterk is dat lange gesprekken niet eens nodig zijn. Eén blik is voldoende om te zien dat die persoon, vuilnisman of advocaat, dezelfde passie deelt als jij. Een passie die je nooit had kunnen vinden als jou niet was gestimuleerd je eigen weg te volgen vroeger. Een passie die ervoor zorgt dat bepaalde mensen, mijn subcultuur, in het weekend tot laat samenkomen om te genieten van de personificatie van deze tijd en generatie. DIT is noodzaak, DIT is wat telt en niemand gaat mij dit ooit afpakken. Het ultieme geluk wordt gevonden.

De Dj besluit tot een laatste toegift. Zijn keus is Das model van Kraftwerk, een 25 jaar oud nummer in een modern jasje en van mijn vaders favoriete band uit zijn jeugd. Ik kan de tranen nog net bedwingen en kijk nog eens tevreden om me heen. Naar mijn lotgenoten, mijn vrienden. Ergens ver weg in Amsterdam liggen mensen hun roes uit te slapen en hun burn-out af te wachten. Het is zondagochtend en ik sta op een technofeest op een boot in Amsterdam Noord, omringd door goede vrienden, allerhande blije mensen en ik heb het volledig onder controle. Die ene jongen die superstrak, kotsend en in paniek langs mij komt lopen is te vroeg begonnen aan dit avontuur. Hij kon het geluk niet aan. Mozes kwam immers ook met een grijze baard de tempelberg aflopen na zijn openbaring.

De elektronische geluidjes weerspiegelen het gevoel van mijn generatie. Wij hebben geen grote tegenslagen gehad, geen oorlogen. Iedereen is slechts een nummer en niets meer, maar wij zijn er trots op. Wij gaan straks tevreden de nieuwe week in, doen ons werk, schrijven onze papers en kijken weer uit naar het volgende weekend. We zijn onoverwinnelijk. Onaantastbaar.

This is my church
God is a DJ

http://klaasjacob.hyves.nl/blog/1473142/Das_boot/UUj_/

Slecht = lekker & gezond!

Het is spannend om dingen te doen die niet mogen, het prikkelt.. Toen we nog klein en ongehoorzaam waren, deden we juist lekker dingen die niet mochten, stiekem koekjes jatten uit de koektrommel, tekenen op het behang, tot we leerden welk gedrag 'goed' was en welk gedrag 'fout'. Nu we geen kleuters meer zijn, hebben mensen af en toe nog steeds de behoefte aan een beetje spanning in ons zo strak georganiseerde bestaan. Dit verhaal gaat over waarom het goed is om af en toe uit de band te springen. Alles waar je plezier uit haalt, draagt bij aan je gevoel van geluk. Activiteiten als luieren, dansen, snoepen, bankhangen, feesten, lachen – versterken het afweersysteem. Uit de band springen geeft nieuwe energie, nieuwe inzichten en een opgeruimd gevoel in je hoofd: je kan er maandag weer helemaal tegenaan. Dit is waar het over gaat: puur genieten zonder angst en onwetendheid, gebaseerd op eigen verantwoordelijkheid en het maken van je eigen keuzes...

Onwetendheid
Toen ik jong was was ik zwaar antidrugs. Ik kende alleen maar voorbeelden van mensen die afgezakt waren naar de rand van de maatschappij. Of mensen die in een LSD trip waren 'blijven hangen'. Dat ik mezelf elk weekend klem zoop, daar hoorde je niemand over. Tot ik op een festival eens een pilletje nam uit nieuwsgierigheid. Wat een geweldige ervaring! Mijn waarneming was haarscherp, ik voelde me superhelder, vond mijn vrienden geweldig, en de muziek....oh die muziek leek wel opnieuw uitgevonden. Opeens kon ik de verdoving die alcohol met zich mee bracht totaal niet meer begrijpen. Die dronken mensen vond ik alleen nog maar irritant. Al die mensen in een verdoofde roes zwalkte rond en hadden het over niets en leken totaal ongeïnteresseerd en onoprecht. XTC was the bomb!

Keuzevrijheid
Juist omdat ik op latere leeftijd voor het eerst experimenteerde met drugs, ging ik zelf op zoek naar goede en eerlijke informatie over XTC. Ik stuitte op een boekje over XTC waarin het vooral ging om de goede kant van XTC. De makers stelden een utopie voor waarbij XTC net als een doosje aspirine legaal te verkrijgen was met een bijsluiter waarin waarschuwingen stonden en eerlijk de risico's vermeld werden. Ook de positieve effecten werden genoemd: een kijkje in je ziel, het gevoel van grote verbondenheid met vrienden, familie en geliefden, het gevoel dat alles klopt: de omgeving, de muziek, jijzelf en je plaatsje op deze aardbol...XTC kan bij verantwoordelijk gebruik leiden tot een totale tevredenheid en een gevoel van rust. Na het lezen van dit boekje en mijn eigen ervaring met XTC kwam de volgende gedachte naar boven: wat kan hier nou verkeerd aan zijn? Waarom wordt er door de overheid zo negatief over gedaan en hoe kan iets dat zo puur en eerlijk is, nu zo slecht zijn? En waarom kon ik niet diegene zijn die zelf bepaalde of ik een pilletje nam? Ik maak toch mijn eigen keuze en heb mijn eigen verantwoordelijkheid over mijn lijf en zeker over de keuzes die ik maak in mijn vrije tijd?

Release
In het dagelijkse leven moet je al aan zoveel verwachtingen en eisen van de maatschappij voldoen: je moet een baan hebben, de belastingaangifte doen, je beste beentje voorzetten in de maatschappij. Dit is een stokpaardje van de regering: iedereen moet meedoen in de maatschappij, iedereen aan het werk, als je je aan de regels houdt ben je een brave burger en tel je mee in deze maatschappij. Dat duizenden jongeren in het weekend dit juk graag even van zich af gooien blijkt wel uit de vele housefeesten die massaal worden bezocht. Jongeren willen in het weekend even nergens aan denken, alle stress van de dagelijkse sleur even van zich af dansen en desgewenst een pilletje nemen: release! In mijn ogen is hier niets verkeerds aan en ik kan wel janken als ik de verhalen van mensen hoor die afgelopen awakenings door politie uitgekleed werden op verdenking van drugsbezit en behandeld als een crimineel. Je kunt simpel zeggen: drugs is verboden, dus loop je risico dat je betrapt wordt en een boete krijgt. Maar mensen vergeten even dat drugs verboden is omdat het een zogenaamd risico zou opleveren voor de volksgezondheid. Hoe dubbel dat is blijkt wel door een drugs die niet illegaal is: drank. Daarvan staat vast dat het hersenschade kan opleveren maar dat lijkt iedereen voor het gemak maar even te vergeten. De boodschap van de overheid is juist: geniet, maar drink met mate. En wie doe je trouwens kwaad als je een pilletje neemt? Je voelt je een beter mens, je geniet volop en aanvaard een dipje op dinsdag middag. Zolang je nog prima functioneert doordeweeks, zie ik geen probleem. Ik voel me over het algemeen weer helemaal opgeladen na een weekendje stappen. Ik praat met mensen waarmee ik anders nooit praat, geniet van de muziek, dans de benen uit mijn lijf en heb de avond van mijn leven. Eigenlijk doe ik dingen waar je tijdens de hele politieke campagne mee om de oren werd geslagen: maak contact met je medemens(zelden praat ik met zo veel interesse met zoveel onbekenden, maar ook met bekenden als op een feest), Nederland beweegt (ik ben de hele avond actief met dansen, rond cruisen en bewegen) en gedraag je volgens de juiste fatsoensnorm (ik heb diepe respect voor de dj die alle mensen samenbrengt, geef knuffels aan iedereen, en vind iedereen geweldig).

Onbegrip
Jammer genoeg snappen de meeste politici niet dat hoe belangrijk het voor jongeren is om in het weekend de boel de boel te laten en even te kunnen ontsnappen aan de dagelijkse sleur en de vastomlijnde paden die we geacht zijn te volgen. De overheid ziet uitgaan niet meer als een vorm van ontspanning, maar als een poel van verderf met veel drugsgebruik en agressiviteit. Ze benadrukken alleen maar negatieve aspecten van drugsgebruik en dat maakt mensen bang, onzeker en onwetend. En angst, onwetendheid en onzekerheid geeft stress. En dit terwijl stress juist slecht is voor de gezondheid: je bloeddruk stijgt, je afweersysteem wordt aangetast. Ik vind dat mensen zelf keuzes moeten kunnen maken door zich objectief te laten informeren. Baas in eigen brein. Niemand doet een ander kwaad, men neemt drugs vanuit een eigen keuze. Belangrijk daarin is goede en objectieve voorlichting. Niet alleen maar vertellen dat drugs slecht zijn voor je gezondheid en daarom illegaal. Maar eerlijke informatie waarbij risico beperking de nadruk krijgt. Alleen op die manier kunnen mensen zelf een afweging om wel of niet dat pilletje te nemen. Bangmakerij leidt alleen maar tot gevoelens van onveiligheid en angst. En angst is zelden een goede raadgever.

Pluk de dag
Daarom nog maar eens de motto's van unity die al meer dan 10 jaar nog steeds niet aan kracht hebben ingeboedt:
Less = more
Just say Know
Care for yourself and each other
Gebruik alleen als je je goed voelt

Af en toe matig gebruik met een positieve inslag is gezond. Geniet zonder schuldgevoel, want dat afbreuk aan je plezier en is daarom ongezond. Het leven is te kort. Leef je leven met een optimistische grondslag, doe vaker waar je zin in hebt en laat je lekker gaan: release!

Gepubliceerd in Release Magazine juni 2007